Калі зямля расплюшчвае вочы: навагрудская вясна ў аб'ектыве журналіста

Кожны год з надыходам першых дзён сакавіка прырода Навагрудчыны пачынае сваё чароўнае абуджэнне. Яшчэ зусім нядаўна зіма трымала зямлю ў сваіх моцных абдымках, захутаўшы ўсё навокал у беласнежныя покрывы. Але зараз, пад сонечнымі промнямі, якія з кожным днём становяцца ўсё смялейшымі, пачынаецца сапраўдная магія.

І сапраўды, гэтыя першыя цёмныя плямкі на яшчэ белых прасторах – нібы сонныя вочы, што расплюшчваюцца пасля доўгага сну. Навагрудскія ўзгоркі, што яшчэ нядаўна ганарліва неслі свае белыя шаты, пачынаюць павольна скідаць іх. З кожным днём усё больш адкрываюцца цёмныя схілы, першыя ўчасткі прагрэтай зямлі, што выдыхаюць малады водар ажываючай прыроды, напоены надзеямі на лепшае.

Як журналіст, я не змагла праехаць міма такой прыгажосці. Гэта быў не проста сакавіцкі дзень – гэта быў дзень сустрэчы з абуджанай зямлёй. Фотаапарат сам пацягнуўся ў рукі, імкнучыся зафіксаваць кожную дэталь гэтай ціхай, але магутнай трансфармацыі. У аб'ектыў траплялі звонкія, вясёлыя ручайкі, якія няспынна беглі па палетках, нібы жывыя артэрыі, напаўняючы зямлю вільгаццю. Цёмныя, насычаныя вільгаццю палеткі чакалі свайго часу, абяцаючы хутка апрануцца ў зялёную аксамітную шубу.

І вось – нечаканы падарунак прыроды, які прымусіў сэрца зашчаміць ад захаплення. З гушчару лесу, нібы здані, выйшлі казулі. Грацыёзныя, пільныя, яны асцярожна перасякалі прасторы палёў, прыслухоўваючыся да кожнага гуку. Гэта было не проста назіранне, гэта была сустрэча з дзікай, нескаронай прыгажосцю, што пачынае новы цыкл жыцця. Іх з'яўленне – яшчэ адзін знак: вясна сапраўды прыйшла на Навагрудчыну.

Кожная такая сустрэча, кожная праталіна – гэта не проста знак змены сезонаў. Гэта напамін, што жыццё бясконцае, што пасля любой зімы абавязкова прыйдзе вясна. Яна прынясе з сабой новыя фарбы, новыя гукі і, галоўнае, новыя спадзяванні.